https//:gokyuzundebulusuruz.com

“Seninle o gün, en çaresiz, en yalnız zamanımda karşılaştık. İkimizin de hayattan aldığı darbeler vardı. Yıllarca birbirimize iyi geldik. Seninle çok güzel anılar biriktirdik, bayım. Ama her güzel şeyin bir sonu vardır ya... Umarım bu nahif hikâye burada bitmez ve kitabımızın devamı gelir...” – Asuman 17 Haziran 2011 Zıp... Zıp... Zıp... Televizyonun müzik kanalında, Ajda Pekkan’ın Yakar Geçerim şarkısı çalıyorken deli gibi dans edip şarkı söylüyordum. Her zıplayışımda koltuğun yayı biraz daha geriliyor, ayaklarım biraz daha havalanıyordu. İşte en sevdiğim kısım gelmişti! Hemen yanımda duran annemin tarağını kaptım, onu mikrofonum yaptım. Gözlerimi kapattığımda sahne artık benimdi... Nefes nefese kaldığım için sözler biraz daha kesik geliyordu, saçlarım terden alnıma yapışmıştı. Aniden televizyon kapatıldı, karşısına kocaman bir figür geçti: Annemdi. Kollarını kavuşturmuş, her zamanki o ciddi ifadesiyle bana bakıyordu. Başta hiçbir şey söylemeden birkaç adım yaklaştı. “Ne zaman bir kez...

Sevgili Okur: Merhaba. Nasılsın? Umarım iyisindir. Bu, benim ilk kitabım ve bu yüzden çok heyecanlıyım! Şu an kitabımı nerede, ne zaman, nasıl bir ruh halinde okuyorsun bilmiyorum; hatta belki aynı dili bile konuşmuyoruzdur... Ama bence mesele bu değil. Asıl mesele, farklı hayatlar yaşayıp farklı diller konuşmamıza rağmen benim senin kalbine dokunabilmiş olmamdır.  Birbirini duymak ve anlamak çok başka şeylerdir; yanındaki insanla aranızda dağlar varmış gibi hissederken, bambaşka bir yerdeki bir insan seni senden daha iyi anlayabilir. Bazen hikâyeler tam olarak böyle başlar. Bu yüzden kimi zaman beni bir kardeşin, kimi zaman bir arkadaşın olarak görebilirsin. :) Yüzünü hiç görmediğin, sesini hiç duymadığın bir tanıdık olmak istiyorum senin için. Hayat hepimizin karşısına yeni ihtimaller ve insanlar çıkarır. Seçimlerimiz bize yön verir; ancak hayatımızdaki her şeyi kontrol edemeyiz. Bazen en güzel anlar beklenmedik şeylerden doğar: Tanımadığın birinin sana gülümsemesi, bir sokak ked...