LUNAPARK (THE AMUSEMENT PARK)

“Seninle o gün, en çaresiz, en yalnız zamanımda karşılaştık. İkimizin de hayattan aldığı darbeler vardı. Yıllarca birbirimize iyi geldik. Seninle çok güzel anılar biriktirdik, bayım. Ama her güzel şeyin bir sonu vardır ya... Umarım bu nahif hikâye burada bitmez ve kitabımızın devamı gelir...”

– Asuman

17 Haziran 2011

Zıp...

Zıp...

Zıp...

Televizyonun müzik kanalında, Ajda Pekkan’ın Yakar Geçerim şarkısı çalıyorken deli gibi dans edip şarkı söylüyordum. Her zıplayışımda koltuğun yayı biraz daha geriliyor, ayaklarım biraz daha havalanıyordu. İşte en sevdiğim kısım gelmişti!

Hemen yanımda duran annemin tarağını kaptım, onu mikrofonum yaptım. Gözlerimi kapattığımda sahne artık benimdi... Nefes nefese kaldığım için sözler biraz daha kesik geliyordu, saçlarım terden alnıma yapışmıştı.

Aniden televizyon kapatıldı, karşısına kocaman bir figür geçti: Annemdi. Kollarını kavuşturmuş, her zamanki o ciddi ifadesiyle bana bakıyordu.

Başta hiçbir şey söylemeden birkaç adım yaklaştı.

“Ne zaman bir kez olsun sözümü dinleyeceksin?”

Az önceki mutluluğumdan gram eser kalmamış; omuzlarım çökmüş, yüzüm düşmüştü. Hayal ettiğim sahneden tamamen indirilmiştim... Alt dudağımı büzerek ve başımı eğerek anneme baktım:

“Ama anne–“

Beni dinlemedi bile.

“Sana ders çalış diyorsam ders çalışacaksın, Asuman!”

Yine aynı şeyi yapıyordu: Ne zaman gerçekten eğlensem gelip böyle bölüyordu. Öfkeyle nefes aldım, ellerimi iki yanda yumruk yaptım ve ayağımı koltuğa vurdum. Annem, benim öfkeli halime şöyle bir baktı.

“Eğer ders çalışmazsan akşama istediğin karamelli dondurmayı yiyemezsin.”

İşte bu sözü beni duraklatmıştı. Evet, ders çalışma fikri hâlâ cazip gelmiyordu ama karamelli dondurmayı çok seviyordum. İsteksizce iç çektim, başımı salladım.

Yumuşak ve biraz isteksiz bir sesle, “Peki anne...” dedim.

Annem gülümsedi, başımı okşadı.

“Aferin benim güzel kızıma...”

Ayaklarımı sürüyüp oflayarak odama doğru yürüdüm, içeri geçmeden önce omzumun üzerinden anneme bir bakış attım. “Öğretmenin verdiği bütün yaz ödevlerini zaten bitirdim! Neden hep keyifli anlarımı bozuyor ki?” dedim içten içe.

Odanın kapısını kapatıp sandalyeye oturdum, çalışma masasının çekmecesinden annemin benim için aldığı 4. Sınıf hazırlık kitaplarını ve kalemliğimi çıkardım.

Açıkçası ders çalışmak sıkıcıydı. Zaten matematikten de pek anlamıyordum... Sıkıntıyla iç çektim, bitirdiğim soruyu geçerek bir diğerine atladım.

“Mehmet bu şekerlerden 20 tane almıştır. Şekerler için 10 lira ödediğine göre ne kadar para üstü–“

Çat.

Başıma anlık, daha önce hiç hissetmediğim kadar keskin bir ağrı saplandı ve kalem, öylece parmaklarımın arasından kayıp gitti.

Şaşkınlıkla gözlerimi kırpıştırdım. Bu ani ağrının nedenini anlamamıştım. Çok ders çalıştım herhalde, diye düşündüm. Ne de olsa uzun süredir masanın başındaydım...

Tam bu sırada kapının gıcırdadığını duydum, yavaş yavaş açılıyordu...

Annem, beni kontrol etmek için gelmişti.

Arkamda durdu, bir elini sandalyeme diğerini de masaya yasladı.

“Neler yapıyormuş bakalım benim akıllı kızım?”

Az önceki garip ağrıyı unutmaya çalışarak gülümsedim.

“Ders çalışıyordum anne.”

Ancak annem bir şeylerin ters gittiğini anlamış olacak ki, başımı okşadı ve ders kitabımın kapağını kapattı.

“Bugünlük bu kadar yeter. Dinlen bakalım biraz, ben de yanlışlarını kontrol edeyim.”

Başımı salladım ve masadan kalktım. Annem de benim yerime geçerken, dikkatlice yatağıma uzandım. Sayfaların çevrilme sesi gelirken öylece gözlerimi kapattım...

💊💊💊

“Asuman... Asuman...”

Birisi beni dürtüyor.

“Asuman uyan kızım, yemek yiyeceğiz.”

Annemin sesini tanımam zor olmadı. Yavaşça gözlerimi araladım, bir süre ışığa alışmaya çalıştım ve olduğum yerde doğruldum. Kalktığımda annem hâlâ bana bakıyordu.

“Akşam mı oldu?” diye sordum uyku mahmuru sesimle.

Annem başını salladı.

“Evet kızım. Yemeğini ye, sonra da matematik yanlışların hakkında konuşalım.”

Matematik, matematik, matematik... Bu kadının bildiği başka bir şey yok muydu cidden? Çok sıkıcı! İç geçirip hâlâ uykulu olan gözlerimi ovuşturdum ve dikkatlice yataktan kalktım.

Annemin arkasından ben de dışarı çıktım, ellerimi yıkamak için lavaboya gittim.

Yemek masasına oturduğumda, annemin babama ters ters baktığını gördüm. Aralarındaki hava yine gergindi. Neler olduğunu anlamadığım için iç çektim ve yemeğime döndüm. Aklım, az sonra yiyeceğim dondurmadaydı. Hemen tabağımı bitirip tezgahın üstüne koydum.

“Anne, yemeğim bitti! Dondurma yiyebilir miyim?”

Annem bir şey demeden dondurucunun kapağını açtı, plastik kaptaki dondurmayı dışarı çıkarıp çok azını tabağa koydu. Her ne kadar daha çok yemek istesemde, itiraz edersem elimde olanı da geri alacağını biliyordum.

Babam, bir bana bir de tabağımdaki çok az dondurmaya baktı.

“Çocuğa bunu mu reva görüyorsun, Meryem?”

Annem sinirle burnundan soludu, bir anlığına gözlerini kapattı.

“Bu evin kuralları var ve Asu da buna uymak zorunda. Daha fazla yerse kilo alır, hasta olur.”

Babam alaycı bir şekilde güldü, başını yana salladı.

“Tek derdin kilo mu? Çocuğa robot gibi davranıyorsun!”

Nedenini tam olarak anlamasam da, annemle babam birbirlerinin nefes alışlarından bile rahatsız oluyordu sanırım. İşte bu da o anlardan biriydi.

Babam hışımla ayağa kalktı. Sandalyeyi o kadar güçlü ittirdi ki istemsizce irkildim. Kaşları çatıktı, sinirle sık nefesler alıp veriyordu. Dondurma kabını eline aldı, tabağıma bir miktar daha koydu.

“Ne yapıyorsun sen Altun!”

Annem tabağı elimden almaya çalıştı ama babam engel oldu.

Ne olduğunu anlamadan öylece bakakaldım. Gerçekten bir dondurma için mi tartışıyorlardı?

“Çocuk artık sıkıldı, görmüyor musun? Ben de sıkıldım. Nefes almak istiyoruz!”

Babamın bu cümlesinden cesaret alarak dondurmadan bir kaşık yiyecektim ama...

“Sakın o dondurmadan yeme yoksa hepsini çöpe atarım!”

Donup kalmıştım.

Annem, öfkeden büyümüş gözleriyle ve salladığı parmağıyla bana bağırıyordu. Ne yapmalıydım?

Gözlerim doldu. Annemin bana bağırmasını görmezden gelerek öylece masadan kalktım ve odamın kapısını çarparak içeri girdim, yatağa oturup dizlerimi kendime çektim.

Bir süre öylece ağladım. Sorun ben miydim gerçekten? Sürekli kavganın ortasında kalmaktan çok yorulmuştum. Arkadaşlarımın hiç böyle dertleri yoktu: Arkadaşım İlkim’in ailesi çok iyi geçiniyor, hatta bazen beraber kızlarını okuldan almaya geliyorlardı.

Neden birbirlerine tahammül edemediklerini anlamıyordum. Dışarıda bir eşyanın kırıldığını duyunca endişeyle başımı kaldırdım.

“Çocuğunu düşünüyorsun, öyle mi? O zaman neden bütün paranı annene ve o kumarbaz kardeşine veriyorsun?”

Sanırım eşyayı fırlatan kişi annemdi ama dışarı çıkmaya korkuyordum.

“En azından ben kızımı istemediği bir hayata zorlamıyorum!”

Hakaretler, bağırışlar, kırılan eşyalar... Ama benim görebildiğim tek şey, iki insanın birbirine duyduğu nefretti. Bir süre sonra sesler kafamın içinde birbirine karıştı. Gözyaşlarım öylece yanaklarımdan süzülüyor, göğsüm her hıçkırıkta sarsılıyor, çenem titriyordu.

Aldığım her nefes göğsüme dar geliyordu. Neden hep böyle olmak zorundaydı? Neden hiçbir şeye heves edemiyordum? Alt tarafı biraz dondurma yemek istemiştim!

Ağlamamı durdurmak için elimin tersiyle gözyaşlarımı sildim ama işe yaramadı. Omuzlarım, her seferinde sallanmaya devam ederken akan burnumu çektim.

Midem bulanmaya başlamıştı. Nedenini tam bilmesem de, ağlarken hep böyle oluyordu. Bu sefer biraz daha şiddetliydi sadece... Ağlamaktan gözkapaklarım ağırlaştı. Farkında olmadan sırtım yatağın başlığına yaslandı ve öylece uyuyakaldım.

Uyandığımda hava çoktan kararmıştı. Kendime gelmek için birkaç kez gözlerimi kırpıştırdım, kollarımı gerdim. Derken aklıma bir şey geldi: Günlüğümü yazmayı unutmuştum! Aceleyle ayağa kalkarak masama doğru koştum ve çekmeceden kalemliğimle günlüğümü çıkardım. Sonra da odanın ışığını kapatarak masa lambamı yaktım.

Açıkçası yazmak bana çok iyi geliyordu. Çünkü defterim beni yargılamıyor, bana bağırmıyordu. Günlüğümün kilidini açıp en sevdiğim simli ve pembe renkli kalemle bir başlık attım:

17 Haziran 2011

“Sevgili günlük:

Merhaba. Nasılsın? Bugün benim için çok karışık bir gündü. Bilirsin, ben şarkı söylemeyi ve dans etmeyi çok seviyorum. Bugün kahvaltıdan sonra yine aynı şeyi yapıyordum: Televizyonda şarkı kanalı açıktı, ben de kendimi kaptırmış bir şekilde eşlik ettim. Tüm sahne benimdi ve binlerce hayranım beni dinlemeye gelmişti! Herkes benim adımı haykırıyor, bana alkış tutuyordu. Her şey çok güzel gidiyordu, ta ki annem gelene kadar... Her zaman ki gibi tembellik yaptığımı, ders çalışmam gerektiğini söyledi. Ama bence tembellik yapmıyordum, sadece eğleniyordum! Hem ben daha 3. Sınıfa geçmedim ki! Bana o sınıfın derslerini çalıştırıyor. Ama eğer ders çalışırsam karamelli dondurma yememe izin vereceğini söyledi. Buna nasıl hayır diyebilirdim ki? Zaten nadiren yiyebiliyorum.

Akşam yemeğinde annem ve babam yine gergindi. Üstelik, daha öncesinde her şey yolundaydı. Bazen yetişkinleri anlamak çok zor... Babam bana biraz daha dondurma vermek istedi ve işte o zaman olanlar oldu: Annem, bana bağırarak o dondurmayı yemememi söylediğinde çok korktum ve odama kaçtım. Annem neden böyle yapıyordu ki? Neden benim biraz daha dondurma yemem sorun olmuştu? Sesler yükseldi ama bir süre sonra, nasıl olduğunu hatırlamadığım bir şekilde uykuya dalmışım.

Bugünlük bu kadardı. Her şeye rağmen, karamelli dondurma yemekten çok mutluyum! Kendine iyi bak canım günlüğüm, hoşça kal! ♡”

Sayfanın her yerine kalpler ve dondurmalar çizip çıkartmalar yapıştırırken kendi kendime gülümsedim. Yeniden yatağa yatmadan önce günlüğümü kilitledim, kalemliğimle beraber çekmeceye geri koydum ve lambayı kapattım.

Belki de bugün çok uyuduğumdan, gece boyunca uyku tutmamıştı; ben de penceremden dışarı bakarak yıldızları izledim. O sarı, beş köşeli yıldızlara salıncak kurduğumu hayal ettim...

Ertesi sabah, burnuma mükemmel tost kokuları dolmaya başladı. Şaşırmıştım. Annem mi? Kilo aldırıyor diye asla tost yapmazdı! Yoksa... Babam! Heyecanla yatağımdan fırlayıp mutfağa koştum. Babam, içeride mükemmel sucuklu tostlar hazırlıyordu!

“Baba! Bize sucuklu tost mu hazırladın?”

Beni görünce babamın gözleri parladı, dudaklarına geniş bir gülümseme yerleşti.

“Benim prensesim uyanmış mı? Bak, bize mis gibi tostlar hazırlıyorum!”

Olduğum yerde zıpladım ve alkışladım. Ah, tost yemeyi ne kadar özlemiştim ama! Başımı çevirdiğimde masanın karşısında oturan, haşlanmış yumurtasını yiyen ve çayını yudumlayan annemi gördüm.

“Günaydın anne!”

Ama annem cevap vermedi. Gülümsemem soldu, şaşkın şaşkın anneme baktım.

“Neden benimle konuşmuyorsun? Bir şey mi oldu?”

Yine sessizlik. Annem sadece haşlanmış yumurtasını yemeye devam etti. Hafifçe kızarmış gözlerinden biraz ağladığını anlayabiliyordum.

“Anne... Bana küstün mü?”

Bizi sessiz bir üzüntüyle izleyen babama döndüm. Artık gülümsemiyordum.

“Baba, annem neden benimle konuşmuyor?”

Babam iç çekti, göz göze gelmek için benim mesafeme indi.

“Bugün annenin biraz dinlenmeye ihtiyacı var. Ona biraz anlayış gösterelim, olur mu?”

İyice meraklanarak kaşlarımı çattım, alt dudağımı büzdüm.

“Neden? Ne oldu ki?”

Babam cevap vermeden önce bir anlığına anneme baktı.

“Bazen yetişkinler birbirini biraz kırar... Annen de şu an biraz kırgın ve zamana ihtiyacı var.”

Evet, dün biraz tartışmışlardı ama neden bana da küsmüştü? Yanlış bir şey mi yapmıştım? Dondurmayı kabul ettiğim için mi kızgındı? Kalbimin acıdığını hissettim, yutkundum.

“Anne... Özür dilerim.”

Ama annem bana cevap vermedi. Hatta dönüp bakmadı bile. Hayal kırıklığıyla başımı eğdim. Bu sırada babam, elini omzuma koydu.

“Acıkmadın mı prensesim? Hadi gel kahvaltı yapalım. Bak, sana portakal suyu koydum. Çok seversin sen.”

Tostu yeniden hatırlamak ve yanında da en sevdiğim içecek olduğunu bilmek biraz olsun moralimi düzeltmişti. Eskisi kadar geniş değildi ama yine de gülümsedim.

“Evet baba, çok acıktım.”

Bir koşu lavaboya gidip elimi yüzümü yıkadım. Tost yemeyeli ne kadar olmuştu? Belki de aylar... Mutlu hissediyordum ama karşımızda, sessizce yemek yiyen anneme bakmak, içimde bir şeyleri kırıyordu. Dayanamadım ve tostumdan bir parça bölüp anneme uzattım.

O ise tostu geri ittirdi.

Bir an öylece bölünmüş tost parçasına baktım. Annem ne yapsam beni affetmiyordu... Mecburen parçayı geri aldım.

Babam olanları izliyordu, anneme onaylamaz bir bakış fırlattı ve sonra gülümseyerek bana döndü:

“Bak ne diyeceğim... Baba-kız bugün lunaparka gitmek ister misin canım?”

Lunapark mı? İşte buna hiçbir çocuk hayır diyemezdi! Her ne kadar içten içe annemin de gelmesini istesem de, reddedeceğini bildiğim için hiçbir şey söylemedim. Yeniden anneme döndüğünde burnundan nefes verdiğini, bir elini hafifçe sıktığını gördüm; onaylamıyordu ama bir şey de diyemiyordu.

Yine de bilirsiniz ki, eğer sekiz yaşındaysanız hayat hâlâ yaşanacak ihtimallerle ve heyecanlarla doludur. İşte şu an da benim için tam olarak böyleydi. Lunaparka gittiğimde hangi oyuncaklara bineceğimi planlamıştım bile!

Dişlerimi fırçaladıktan sonra hemen odama geçtim, üstüme en sevdiğim, pembe renkli, Barbie baskılı tişörtümü; altıma ise pullu, masmavi eteğimi giydim –evet, annem bugün buna da karışmamıştı– ve saçımı taraması için babama seslendim:

“Baba! Saçımı tarar mısın?”

Yaklaşık birkaç dakika sonra babam saçlarımı taramak için odama girdi, giydiğim kıyafetlere şöyle bir baktı:

“Aman da aman! Ne kadar güzel olmuş benim prensesim ya? Otur bakalım şuraya.”

Saçlarım kısaydı, istesem kendim de tarayabilirdim ama babamın taraması daha çok hoşuma gidiyordu. Babam saçlarımı dikkatlice taradı, kenarına yıldız şeklinde bir çıt çıtlı toka taktı.

Gerçekten çok mutluydum. Aynanın karşısına geçtim, kendime baktım ve etrafımda döndüm.

“Çok güzel oldum baba!”

“Sen zaten hep çok güzelsin.”

Böyle söyledi. Yani... Gerçekten olduğum gibi davranabilir miydim? Bu söz, az önce olanlardan sonra yüreğime biraz su serpmişti.

“Gerçekten öyle miyim?”

Babam bana sarıldı ve yanağımdan öptü.

“Tabii ki öylesin! Bal yanaklı kızım benim!”

Babam söylediyse doğrudur, diye düşündüm. Babam söylediyse ben gerçekten dünyanın en güzel kızıyımdır... Çıkarken ayaklarıma pembe, simli ve fiyonklu babet ayakkabılarımı giydim. Heyecandan yerimde bile duramıyordum.

“İlk önce çarpışan arabalara, sonra atlıkarıncaya ve en sonunda da dönme dolaba binmek istiyorum baba! Ayrıca bir sürü oyuncak kazanmak istiyorum!”

Kocaman sırıttım. Sırıtınca dökülmüş birkaç süt dişim görünüyordu.

Babam, sevgiyle kıkırdadı ve saçlarımı okşadı. O kadar mutluydum ki merdivenleri ikişer ikişer indim. Apartmanın kapısına geldiğimizde babam kapıyı benim için açtı, elini tutarken arabasına doğru yürüdük.

“Baba, dönme dolaba binersek yıldızları da görebiliriz, değil mi?”

“Akşam olunca görürüz tabii ki kızım.”

Yıldızları yakından izlemenin ne kadar güzel olabileceğini hayal ettim. Aşağıda kalabalığın sesi, yukarıda turuncu ve mavi tonlarında bir gökyüzü ve parlayan –hâlâ sarı ve beş köşeli olduğunu iddia ettiğim– yıldızlar... Gerçekten çok güzel olacaktı. Yol boyunca neşeyle şarkılar söyledik ve ben alkış tuttum.

“Baba, biliyor musun? Ben büyüyünce çok büyük bir şarkıcı olacağım! Herkes benim konserlerime gelecek! Sen de gelirsin, değil mi?”

Aynaya baktığımda babam gülümsüyordu. Gözlerini yoldan ayırmadan cevap verdi:

“Tabii ki gelirim kızım! Hatta en büyük hayranın ben olur, önlerde otururum. Benim için de imza atarsın, değil mi?”

Kahkahalarla gülerek başımı geriye attım.

“Yaşasın! Sen dünyanın en iyi babasısın!”

Lunaparka geldiğimizde her şey başımı döndürmüştü. Dev gibi oyuncaklar, müzikler, kalabalık... Hepsi rüya gibiydi! Heyecanla babamın kolundan tutup çekiştirdim ve bağırdım:

“Baba! Hadi çarpışan arabalara binelim!”

Babam gülerek başımı okşadı. Çarpışan arabalara doğru giderken çok mutlu bir tavşan gibi sürekli koşup zıpladım ve düştüm. En sonunda kendi ayağıma takılıp yere düştüğümde babam eğilip beni kaldırdı.

“Asuman, iyi misin kızım? “

Canım çok acımamıştı. Üstümdeki tozları silkeledim ve gülümsedim.

“Evet babacığım, merak etme!”

Babam, sanki ikna olmamış gibi kaşlarını çattı.

“Neden sürekli düşüp duruyorsun?”

“Bilmem,” dercesine omuz silktim ve alt dudağımı büzdüm.

“Çünkü çok heyecanlıyım!”

Babam hâlâ endişeliydi ama üstelemedi. Sadece başını salladı.

“Yine de dikkatli ol, tamam mı?”

Sırıtarak başımı salladım.

“Anlaştık!”

Gururla başımı kaldırarak kol kaslarımı sıktım ve adeta bir kahraman edasıyla konuştum:

“Hem bak, süper güçlü kızlara hiçbir şey olmaz!”

Babam yeniden hafifçe gülümsedi.

“Onu çarpışan arabalarda göreceğiz, küçük hanım.”

Çarpışan arabaların mekanında kocaman bir “HOŞ GELDİNİZ” yazısı vardı. Babam bizim için bilet alırken bir süre araçlarla birbirine çarpan insanları izledim. Kahkahalar atıyor ve intikam almak için çarpışıyorlardı. O an ben de, az önce söylediği söz yüzünden babamdan intikam almak istedim. Kimse Süper Güçlü Kız’ı küçümseyemezdi!

Sıra bize geldiğinde rastgele iki arabaya oturduk. Bütün o büyük ‘intikam’ planlarım, babamın arkadan acımasız çarpmalarıyla ve sahte kötü adam kahkahalarıyla suya düşmüştü.

“Hahaha! Süper Güçlü Kız’a ne oldu? Bana yetiş de görelim!”

Kaşlarımı çattım. Şimdi görürsün baba! Hiç düşünmeden direksiyonu sol tarafa doğru kırdım, en beklemediği anda yan tarafından vurup babamın şaşkın ifadesinden keyif alarak ona dil çıkardım.

“Bak, ne oldu? Vurdum işte!”

Bazen kahkahalarla, bazen çarpışmaların getirdiği hırsla oyunu bitirdik. Kazanan mı? İkimiz de kazandık. O inatçı, rekabetçi halimden eser kalmadı ve geriye sadece babasıyla yarışan bir kız kaldı.

“Baba! Sırada atlıkarıncalar var!”

Dedim ya, plan yapmıştım bir kere: İlk önce çarpışan arabalar, sonra atlıkarınca ve en sonunda dönme dolap...

İşte şimdi karşımda eski bir masal kitabından fırlamış gibi duran, kırmızı ve beyaz renklerle, parıl parıl parlayan ışıklarla bezenmiş, kocaman bir atlıkarınca vardı.

Kalbim hayranlıkla çarptı, kendimi bir an için o masalın kahramanı olarak hayal ettim: Beyaz atımın üstünde uçuyordum, elimde yıldız başlıklı bir asa vardı ve gökyüzünden yere doğru, mutsuz insanların üstüne mutluluk tozu döküyordum. Benim sayemde dünyada hiçbir çocuk üzgün olmayacaktı... Kim bilir, belki içlerinden biri beni görmek için heyecanla pencerede beklerdi?

Bütün bu ihtimalleri kafamın içinde hayal ederken tanıdık bir ses, beni gerçeğe geri döndürdü.

“Asuman hadi kızım, sıra bizde.”

Artık hayalimi kurduğum o ata binmek üzereydim. O birkaç adımlık merdiveni çıktıktan sonra babam beni kucaklayıp atın üstüne oturttu. Hayalimde, atıma bir isim bile koymuştum: Işık. Adı Işık’tı. Işık’la beraber diyar diyar geziyor, mutsuz insanların ve çocukların üstüne mutluluk tozu serpiştiriyorduk. Bir çocuk istediği oyuncağı alamadı mı? Mutluluk tozuyla istediğini hemen yapıyorduk.

Bana göre dert demek istediğim gibi giyinememek, İlkim’le tartışıp küsmek ve karamelli dondurma yiyememekti. Dünyadaki diğer bütün çocukların da dertleri aynıdır diye düşündüm.

Atlıkarıncadan sonra, binmeyi en çok istediğim oyuncağa, dönme dolaba gelmiştik! O kadar büyüktü ki en tepesinden Ankara’nın her yerini görebileceğimizi düşündüm. Yine biletleri almak için sırada beklerken gözlerimi dev oyuncaktan ayıramamıştım. Sabırsızlanarak sürekli babamın kıyafetini çekiştirip durdum.

“Hadi baba, daha ne kadar bekleyeceğiz? Binelim artık!”

Babam, benim sabırsızlığıma biraz güldü.

“Dur kızım! Bekle biraz!”

Nihayet biletlerimizi aldığımızda –benim için bir ömür gibi geçmişti– koltuklarımıza oturduk. Oyuncağın hareket etmesini beklerken yere değmeyen ayaklarımı salladım. Yükselmeye başladığımızda, başımı görmeyi çok istediğim gökyüzüne doğru kaldırdım. Lunaparktaki oyuncaklar, insanlar, etraftaki binalar... Hepsi yavaş yavaş yükseliyordu gözüme. Hatta biraz uzaktan Anıtkabir bile görünüyordu. O hafif, tatlı rüzgâr yüzüme çarpınca derin bir nefes alıp gözlerimi kapattım.

“Üşüyorsan hırkanı giydirebilirim,” dedi babam. Onu reddederek başımı salladım. Soğuğu hissetmeyi sevmiştim.

Başımı görmeyi çok istediğim gökyüzüne doğru kaldırdım. Lunaparktaki oyuncaklar, insanlar, etraftaki binalar... Hepsi yavaş yavaş küçülüyordu. Hatta biraz uzaktan Anıtkabir bile görünüyordu. O hafif, tatlı rüzgâr; kısa saçlarımı savurup yüzüme çarpınca derin bir nefes aldım, gözlerimi kapattım. Sessizlik... Huzur...

“Üşüyorsan hırkanı giydirebilirim,” dedi babam. Onu reddederek başımı salladım. Soğuğu hissetmeyi sevmiştim. Kuşların cıvıltıları da artık daha yakından geliyordu.

Gökyüzünde mor ve turuncu renklerinin tonları birleşmişti; henüz gece olmamasına rağmen ortaya çıkan birkaç küçük yıldız, sanki bana göz kırpıyordu.

Ancak, dönme dolap daha da yükseldikçe başıma öncekinden de keskin bir ağrı saplandı. Ellerimle ağrıyan yeri ovuştururken inledim.

“Ah!”

Babamın konuştuğunu duyabiliyordum ama sesi, bozuk bir televizyondan gelen cızırtı gibi geliyordu. Konuşmak için ağzımı açtım ama kelimeler çıkmıyordu. Destek almak için demire tutunduğumda elim kaydı. Görüntüler kaymaya başlamıştı, hiçbir şeyi tam net seçemiyordum ve en sonunda yüzümün yarısının donuklaştığını hissettim.

Umarım keyifle okumuşsunuzdur. :) Şarkının Spotify linkini bırakıyorum:

https://open.spotify.com/track/2FiAoXdJgQaVuufNjEaHOm?si=1xjY5N4JSXaWvVr_l13A6Q&utm_source=copy-link

English translation for international readers:

“On that day, I met you during the most hopeless and loneliest time of my life. We both carried wounds inflicted by life. For years, we were each other’s source of comfort. We created so many beautiful memories together, sir. But you know how every beautiful thing eventually comes to an end... I hope this delicate story does not end here, and that our book will have a continuation...”

— Asuman

June 17, 2011

Boing...

Boing...

Boing...

While Ajda Pekkan’s song “Yakar Geçerim” was playing on the music channel on television, I was dancing and singing like crazy. Every time I jumped, the springs of the couch stretched a little more, and my feet lifted slightly higher into the air. My favorite part had finally arrived!

I immediately grabbed my mother’s comb, which was lying right beside me, and turned it into my microphone. When I closed my eyes, the stage belonged to me...

Because I was out of breath, the lyrics came out a little more broken, and my hair was sticking to my forehead from sweat.

Suddenly, the television was turned off, and a huge figure appeared in front of it: My mother.

She stood there with her arms crossed, looking at me with that serious expression she always had.

At first, she didn’t say anything. She simply took a few steps closer.

“When will you listen to me even once?”

The happiness I had felt only moments ago disappeared completely. My shoulders sank, and my face fell. I had been taken down from the stage I had imagined...

I looked at my mother with my lower lip pouted and my head lowered.

“But Mom—”

She didn’t even listen to me.

“If I tell you to study, you will study, Asuman!”

She was doing it again.

Whenever I was truly having fun, she would come and interrupt me like this. I took an angry breath, clenched my fists at my sides, and hit my foot against the couch.

My mother looked at me in my angry state.

“If you don’t study, you won’t be able to eat the caramel ice cream you want tonight.”

Those words made me stop.

Yes, the idea of studying still wasn’t appealing, but I loved caramel ice cream so much. I sighed unwillingly and nodded my head.

“Okay, Mom...” I said softly, though still a little reluctantly.

My mother smiled and patted my head.

“Good girl, my beautiful daughter...”

Dragging my feet and sighing, I walked toward my room. Before going inside, I looked back at my mother over my shoulder.

“I already finished all the summer homework my teacher gave me! Why does she always ruin my happy moments?” I thought to myself.

I closed my bedroom door, sat down on my chair, and took out the fourth-grade preparation books my mother had bought for me and my pencil case from the drawer of my desk.

Honestly, studying was boring. I wasn’t very good at math either...

I sighed in frustration, skipped the question I had finished, and moved on to the next one.

“Mehmet bought 20 of these candies. Since he paid 10 liras for the candies, how much change—”

Crack.

A sudden, incredibly sharp pain shot through my head, unlike anything I had ever felt before, and the pencil slipped from between my fingers.

I blinked in confusion. I didn’t understand the reason behind this sudden pain.

“I must have studied too much,” I thought. After all, I had been sitting at the desk for a long time...

Just then, I heard the door creak open slowly...

My mother had come to check on me.

She stood behind me, placing one hand on my chair and the other on my desk.

“Let’s see what my clever girl has been doing.”

Trying to forget the strange pain I had just felt, I smiled.

“I was studying, Mom.”

But my mother must have realized that something was wrong. She gently patted my head and closed my textbook.

“That’s enough for today. Go rest for a while, and I’ll check your mistakes.”

I nodded and got up from the desk.

As my mother took my place, I carefully lay down on my bed. While listening to the sound of pages turning, I simply closed my eyes...

💊💊💊

“Asuman... Asuman...”

Someone was nudging me.

“Asuman, wake up, sweetheart. We’re going to eat.”

Recognizing my mother’s voice was easy.

I slowly opened my eyes, waited for them to adjust to the light for a moment, and sat up where I was.

When I got up, my mother was still looking at me.

“Is it evening already?” I asked in my sleepy voice.

My mother nodded.

“Yes, sweetheart. Eat your dinner, and then we’ll talk about your math mistakes.”

Math, math, math...

Was this woman really interested in anything else?

I sighed, rubbed my still sleepy eyes, and carefully got out of bed.

I followed my mother outside and went to the sink to wash my hands.

When I sat at the dinner table, I noticed my mother giving my father sharp looks. The atmosphere between them was tense again.

Since I didn’t understand what was happening, I sighed and focused on my meal.

My mind was already on the ice cream I would eat soon.

I quickly finished my plate and placed it on the counter.

“Mom, I finished my food! Can I have my ice cream?”

Without saying anything, my mother opened the freezer, took out the ice cream container, and put only a very small amount on my plate.

Even though I wanted more, I knew that if I objected, she would take away even what I had.

My father looked at me and then at the tiny amount of ice cream on my plate.

“Is this what you think is enough for your child, Meryem?”

My mother exhaled angrily through her nose and closed her eyes for a moment.

“This house has rules, and Asu has to follow them. If she eats more, she’ll gain weight and get sick.”

My father laughed sarcastically and shook his head.

“Is your only concern her weight? You treat the child like a robot!”

Even though I didn’t fully understand why, I think my mother and father were annoyed by even each other’s breathing.

And this was one of those moments. My father suddenly stood up. He pushed his chair back so forcefully that I flinched involuntarily.

His eyebrows were furrowed, and he was breathing heavily with anger. He grabbed the ice cream container and put some more onto my plate.

“What are you doing, Altun?”

My mother tried to take my plate away, but my father stopped her.

I just stared at them, unable to understand what was happening.

Were they really arguing over ice cream?

“The child is tired of this, can’t you see? I’m tired too. We just want to breathe!”

Encouraged by my father’s words, I was about to take a spoonful of ice cream, but...

“Don’t you dare eat that ice cream, or I’ll throw all of it in the trash!”

I froze.

My mother was shouting at me with anger-filled eyes and a trembling finger pointed at me.

What was I supposed to do?

My eyes filled with tears. Ignoring my mother’s yelling, I simply stood up from the table, walked into my room, and slammed the door behind me.

I sat on my bed and pulled my knees to my chest.

For a while, I just cried.

Was I really the problem?

I was so tired of constantly being caught in the middle of their fights.

My friends didn’t have problems like this at all. My friend İlkim’s parents got along very well; sometimes they even came together to pick her up from school.

I couldn’t understand why they couldn’t stand each other.

When I heard the sound of something breaking outside, I lifted my head in worry.

“You’re thinking about your child, aren’t you? Then why do you give all your money to your mother and that gambling addict brother of yours?”

I think the person who threw something was my mother, but I was too afraid to leave my room.

“At least I’m not forcing my daughter into a life she doesn’t want!”

Insults, shouting, breaking objects...

But the only thing I could see was the hatred two people felt toward each other.

After a while, their voices became mixed together inside my head.

My tears kept sliding down my cheeks, my chest shook with every sob, and my chin trembled.

Every breath I took felt too tight for my chest.

Why did it always have to be like this?

Why couldn’t I ever get excited about anything?

I had only wanted to eat a little more ice cream!

I wiped my tears with the back of my hand to stop myself from crying, but it didn’t work.

My shoulders continued to shake, and I sniffled as my nose ran.

I started feeling nauseous.

I didn’t fully know why, but it always happened when I cried.

It was just a little stronger this time...

My eyelids grew heavy from crying.

Without realizing it, my back leaned against the headboard, and I fell asleep.

When I woke up, it was already dark outside.

I blinked several times to clear my mind and stretched my arms.

Then I remembered something:

I had forgotten to write in my diary!

I quickly got up, ran to my desk, and took my diary and pencil case out of the drawer.

Then I turned off the room light, switched on my desk lamp, and sat down.

Honestly, writing always made me feel better.

Because my notebook didn’t judge me.

It didn’t yell at me.

I unlocked my diary and wrote a title with my favorite glittery pink pen:

June 17, 2011

“Dear diary:

Hello. How are you?

Today was a very confusing day for me.

You know, I love singing and dancing. Today, after breakfast, I was doing the same thing again: the music channel was on television, and I was singing along without a care in the world.

The whole stage belonged to me, and thousands of fans had come to hear me! Everyone was shouting my name and applauding me.

Everything was going perfectly, until Mom came...

As always, she said I was being lazy and that I needed to study.

But I don’t think I was being lazy. I was just having fun!

Besides, I haven’t even started third grade yet! She’s making me study things from that grade already.

But she said if I studied, she would let me eat caramel ice cream.

How could I say no to that?

I can already rarely eat it.

At dinner, Mom and Dad were tense again.

And the strange thing is, everything had been fine before.

Sometimes adults are really difficult to understand...

Dad wanted to give me more ice cream, and that’s when everything happened.

When Mom yelled at me and told me not to eat it, I got really scared and ran to my room.

Why was Mom acting like that?

Why was it such a big problem for me to eat a little more ice cream?

Their voices got louder, but after a while, I fell asleep somehow. I don’t even remember how.

That’s all for today.

Despite everything, I’m very happy that I got to eat caramel ice cream!

Take care of yourself, my dear diary. Goodbye! ♡”

I drew hearts and ice creams all over the page and decorated it with stickers while smiling to myself.

Before going back to bed, I locked my diary, put it back into the drawer together with my pencil case, and turned off the lamp.

Maybe because I had slept so much during the day, I couldn’t fall asleep throughout the night.

So I watched the stars from my window.

I imagined building a swing on those yellow, five-pointed stars...

The next morning, the wonderful smell of toast began filling my nose.

I was surprised.

My mother?

She would never make toast because she was always worried about gaining weight!

Then...

My father!

I jumped out of bed excitedly and ran to the kitchen.

My father was inside, preparing the most perfect sausage toasts!

“Dad! Did you make sausage toast for us?”

When he saw me, my father’s eyes lit up, and a wide smile spread across his face.

“My princess is awake? Look, I’m making delicious toast for us!”

I jumped in place and clapped.

Ah, how much I had missed eating toast!

When I turned my head, I saw my mother sitting across the table, eating her boiled egg and sipping her tea.

“Good morning, Mom!”

But my mother didn’t answer.

My smile faded, and I looked at her in confusion.

“Why aren’t you talking to me? Did something happen?”

Silence again.

My mother simply continued eating her boiled egg.

I could tell from her slightly reddened eyes that she had cried a little.

“Mom... Are you mad at me?”

I turned toward my father, who was watching us with quiet sadness.

I wasn’t smiling anymore.

“Dad, why isn’t Mom talking to me?”

My father sighed and lowered himself to my height so we could look into each other’s eyes.

“Your mother needs some time to rest today. Let’s try to understand her a little, okay?”

I frowned curiously and pouted my lower lip.

“Why? What happened?”

Before answering, my father glanced at my mother for a moment.

“Sometimes adults hurt each other a little... Your mother is upset right now and needs some time.”

Yes, they had argued a little yesterday, but why was she angry at me too?

Had I done something wrong?

Was she upset because I accepted the ice cream?

I felt a pain in my heart and swallowed.

“Mom... I’m sorry.”

But my mother didn’t answer me.

She didn’t even turn around to look at me.

I lowered my head in disappointment.

At that moment, my father placed his hand on my shoulder.

“Aren’t you hungry, princess? Come on, let’s have breakfast. Look, I poured you some orange juice. You love it.”

Remembering the toast again and knowing that my favorite drink was waiting for me made me feel a little better.

My smile wasn’t as big as before, but I still smiled.

“Yes, Dad. I’m very hungry.”

I quickly went to the sink, washed my hands and face.

How long had it been since I had eaten toast?

Maybe months...

I felt happy, but seeing my mother silently eating across from us was breaking something inside me.

I couldn’t stand it anymore, so I tore off a piece of my toast and held it out to her.

But she pushed the toast away.

For a moment, I just stared at the broken piece of toast.

No matter what I did, my mother wouldn’t forgive me...

I had no choice but to take the piece back.

My father watched what happened.

He gave my mother a disapproving look, then turned to me with a smile.

“Listen, what do you say... Would you like to go to the amusement park with Dad today?”

An amusement park?

No child could ever say no to that!

Even though deep inside I wanted my mother to come with us too, I knew she would refuse, so I didn’t say anything.

When my father turned back toward her, I saw my mother exhale through her nose and lightly clench one hand.

She didn’t approve...

But she couldn’t say anything.

Still, you know...

When you are eight years old, life is still full of possibilities and excitement waiting to be lived.

And at that moment, that was exactly how I felt.

I had already planned which rides I would go on when we arrived at the amusement park!

After brushing my teeth, I immediately went to my room.

I put on my favorite pink Barbie T-shirt and my sparkling bright blue skirt.

—Yes, my mother didn’t interfere with that today either—

Then I called my father so he could brush my hair.

“Dad! Can you brush my hair?”

A few minutes later, my father entered my room to brush my hair.

He looked at my clothes for a moment.

“Oh my, oh my! Look how beautiful my princess looks! Come sit here.”

My hair was short, so I could have brushed it myself if I wanted to.

But I liked it more when my father did it.

My father carefully brushed my hair and attached a star-shaped snap hair clip to the side.

I was truly happy.

I stood in front of the mirror, looked at myself, and spun around.

“I’m so pretty, Dad!”

“You are always beautiful.”

That’s what he said.

So...

Could I really be myself?

Those words warmed my heart a little after everything that had happened.

“Am I really?”

My father hugged me and kissed my cheek.

“Of course you are! My honey-cheeked girl!”

If my father said so, it must be true, I thought.

If my father said so, then I really was the most beautiful girl in the world...

Before leaving, I put on my pink, glittery ballet flats with bows.

I couldn’t stay still from excitement.

“First I want to ride the bumper cars, then the carousel, and finally the Ferris wheel, Dad! And I want to win lots of prizes too!”

I smiled widely.

A few of my baby teeth that had fallen out were visible when I smiled.

My father chuckled lovingly and patted my hair.

I was so happy that I ran down the stairs two at a time.

When we reached the apartment entrance, my father opened the door for me.

Holding my hand, we walked toward his car.

“Dad, if we ride the Ferris wheel, we can see the stars too, right?”

“Of course we can when it gets dark, sweetheart.”

I imagined how beautiful it would be to watch the stars up close.

The sounds of the crowd below, an orange and blue sky above, and the shining stars — which I still insisted were yellow and five-pointed...

It was going to be beautiful.

During the whole ride, we sang happily and I clapped along.

“Dad, you know what? When I grow up, I’m going to become a very famous singer! Everyone will come to my concerts! You’ll come too, right?”

When I looked at the mirror, my father was smiling.

Without taking his eyes off the road, he answered:

“Of course I’ll come, sweetheart! In fact, I’ll be your biggest fan and sit right at the front. You’ll give me an autograph too, won’t you?”

I threw my head back and laughed.

“Hooray! You’re the best dad in the world!”

When we arrived at the amusement park, everything made my head spin.

Huge rides, music, crowds...

It all felt like a dream!

I excitedly grabbed my father’s arm, pulled him along, and shouted:

“Dad! Come on, let’s ride the bumper cars!”

My father laughed, patted my head, and we walked toward the bumper cars.

I ran and jumped around constantly like a very happy little rabbit.

I was so excited that I even fell.

Finally, when I tripped over my own foot and fell to the ground, my father bent down and helped me up.

“Asuman, are you okay, sweetheart?”

It didn’t hurt that much.

I brushed the dust off my clothes and smiled.

“Yes, Daddy. Don’t worry!”

My father frowned as if he wasn’t completely convinced.

“Why do you keep falling?”

I shrugged and pouted my lower lip as if saying, “I don’t know.”

“Because I’m too excited!”

My father was still worried, but he didn’t push the matter.

He only nodded.

“Still, be careful, okay?”

I grinned and nodded.

“Deal!”

I proudly lifted my head, flexed my arm muscles, and spoke like a superhero:

“Besides, nothing can happen to super strong girls!”

My father smiled softly again.

“We’ll see about that in the bumper cars, young lady.”

At the entrance of the bumper car area, there was a huge sign that said “WELCOME.”

While my father bought tickets for us, I watched people crashing into each other with their cars.

They were laughing loudly and bumping into each other as if they were getting revenge.

At that moment, I wanted to get revenge on my father too because of what he had said earlier.

No one could underestimate Super Strong Girl!

When it was our turn, we sat in two random cars.

All of my great “revenge” plans disappeared because of my father’s merciless crashes from behind and his fake villain laughter.

“Hahaha! What happened to Super Strong Girl? Catch me if you can!”

I frowned.

Just wait and see, Dad!

Without thinking twice, I turned the steering wheel to the left.

At the exact moment he least expected it, I hit him from the side and stuck my tongue out, enjoying the surprised expression on his face.

“See? What happened? I hit you!”

Sometimes with laughter, and sometimes with the competitive excitement brought by the crashes, we finished the game.

The winner?

Both of us won.

That stubborn, competitive side of me disappeared, and all that remained was a girl racing against her father.

“Dad! The carousel is next!”

Like I said, I had already made a plan:

First the bumper cars, then the carousel, and finally the Ferris wheel...

And now, right in front of me, stood a huge carousel that looked as if it had come straight out of an old fairy tale book.

It was decorated with red and white colors and sparkling lights shining everywhere.

My heart raced with admiration.

For a moment, I imagined myself as the hero of that fairy tale:

I was flying on top of my white horse, holding a wand with a star on its tip.

From the sky, I was sprinkling happiness dust over unhappy people below.

Thanks to me, no child in the world would ever be sad...

Who knew? Maybe one of them would be waiting excitedly by their window just to see me?

While imagining all these possibilities in my head, a familiar voice brought me back to reality.

“Asuman, come on sweetheart. It’s our turn.”

I was finally about to ride the horse I had dreamed about.

After climbing those few little steps, my father lifted me up and placed me on the horse.

In my imagination, I had even given my horse a name:

Light.

His name was Light.

Together with Light, we traveled from land to land, spreading happiness dust over sad people and children.

A child couldn’t get the toy they wanted?

With our happiness dust, we would make it happen immediately.

To me, troubles meant not being able to dress the way I wanted, arguing with İlkim and falling out with her, and not being able to eat caramel ice cream.

I thought all the other children in the world probably had the same kinds of problems.

After the carousel, we arrived at the ride I wanted to go on the most:

The Ferris wheel!

It was so huge that I thought we would be able to see all of Ankara from the very top.

While we waited in line for tickets again, I couldn’t take my eyes off the giant ride.

I kept impatiently tugging on my father’s clothes.

“Come on, Dad! How much longer are we going to wait? Let’s get on already!”

My father laughed a little at my impatience.

“Wait, sweetheart! Just a little longer!”

Finally, when we got our tickets — though it felt like a lifetime to me — we sat in our seats.

While waiting for the ride to move, I swung my feet that couldn’t touch the ground.

When we started rising, I lifted my head toward the sky I had always wanted to see.

The rides at the amusement park, the people, the buildings around us...

Everything slowly began to rise into view.

I could even see Anıtkabir from a little distance away.

When that gentle, sweet breeze touched my face, I took a deep breath and closed my eyes.

“If you’re cold, I can put your cardigan on you,” my father said.

I shook my head, refusing.

I liked feeling the cold.

The birds’ songs also sounded closer now.

The shades of purple and orange blended together across the sky.

Even though it wasn’t night yet, a few small stars had appeared, as if they were winking at me.

However, as the Ferris wheel climbed higher, an even sharper pain than before shot through my head.

I groaned while rubbing the place that hurt with my hands.

“Ah!”

I could hear my father speaking, but his voice sounded like static coming from a broken television.

I opened my mouth to speak, but no words came out.

When I reached for the metal bar to support myself, my hand slipped.

The images around me started shifting.

I couldn’t see anything clearly anymore.

And finally...

I felt half of my face become numb.

I hope you enjoyed reading it. :) I’m leaving the Spotify link to the song here:

https://open.spotify.com/track/2FiAoXdJgQaVuufNjEaHOm?si=1xjY5N4JSXaWvVr_l13A6Q&utm_source=copy-link